Getuigenissen van een angstcultuur

De onthullingen in het met angst en beven tegemoet geziene rapport-Knüppe bleven uiteindelijk beperkt tot een serie slaapverwekkende opsommingen die elke supporter al maanden kent. Open deuren zo groot dat het bijna dooddoeners werden. Het meest interessante punt nochtans was voor mij de angstcultuur. Knüppe had die cultuur onder het afgetreden bestuur opgespeurd aan de hand van tientallen interviews die hij had met werknemers van hoog tot laag. Personeel, kopstukken, middenkader en vrijwilligers van en bij de club vertelden hem dat het op de werkvloer intimidatie troef was, met een sfeer van niks. Dag in, dag uit werd men gedreigd met ontslag als er niet binnen de strikte richtlijnen van het Munsterman-bewind werd gewerkt. Zo, dacht ik, dat is niet mis, daar wil ik meer van weten. Maar het rapport biedt geen inzage in de interviews. Knüppe trekt een lauwe, vrijblijvende conclusie en daar kunnen we het mee doen… Kloten.

Maar niemand kan anno 2016 zonder een vakbekwame hacker in zijn kennissenkring, Facebook-groepen of anderszins, ondergetekende net zomin. Hackers verrijken je digitale en analoge leven. Op verjaardagen kun je ze er immers ook goed bij hebben, met die ingewikkelde software in de poten en dat Anonymous-masker over hun kneiter. De actieve hacker komt overal binnen, loert even rond, downloadt ongemerkt wat hij – of in dit geval ik – nodig heeft en verdwijnt vervolgens weer ongezien en spoorloos. Dus vroeg ik hem enige weken terug eens te gaan wroeten in de digitale aktetas van Knüppe, als het zo uitkwam. Gisteren bombardeerde hij m’n eigenste mailbox met een paar 500-ponders aan illegaal verkregen bestanden en documenten aangaande het FC Twente Crisis-rapport. Ik sloeg op wat ik bewaren wilde en pleurde de resterende shit met een virtuele boog in de prullenbak; oud nieuws uit vervlogen tijden in belabberd taalgebruik. En maar declareren die onderzoeksman…

Hieronder zomaar een weerslag van een paar willekeurige interviews die Knüppe onder de werknemers van Twente hield. Om redenen van privacy, mogelijke rechtszaken, discretie en persoonsbescherming, zal ik de namen fingeren. Dus niet dat u denkt: verrek Bennie, die ken ik. Want dat is Bennie niet, maar iemand anders die ik voor het gemak even Bennie noem, louter om Egbert te beschermen. Zodoende. Het eerste interview is met de 22-jarige zogenaamde Betsy, een stagiaire van de marketingafdeling. De vragensteller is steeds K. Je weet zelf toch.
K.: ‘Betsy, kun jij me iets vertellen over je stage periode bij FC Twente. Hoe heb je die tijd ervaren?‘
B.: ‘Eerst was het wel leuk. Later minder.’
K.: ‘Oke. Jezus, ik bedoel: ik wil graag van je horen… waardóór werd het minder leuk?‘
B.: ‘Nou, op een gegeven moment gebeurden er dingen bij de koffie-automaat. Daar begon het mee. Dan ging ik koffie halen voor de hele afdeling, zelf weet je, zo van: die een zwart, soms een keer met suiker, die een latte, die een thee rooibos…´
K.: ‘Terzake nu. Mijn god. Wat gebeurde er?’
B.: ‘Steeds vaker, eigenlijk elke dag op het laatst, kwam er een oudere man bij me staan. Gele tanden dat die had, maar het zal me verder een zorg zijn. Als ik alleen was kneep hij hard in mijn billenreet, dat ging nog, maar na een tijdje gaf hij me ook een briefje met een 06-nummer dat ik moest bellen. Elke dag een ander mobiel nummer ook nog. Raar gedoe. Als ik dat nummer belde, kreeg ik er een man aan die ik niet kende, maar die zei dat hij ook voor Twente werkte. Steeds een andere man. En steeds wilden ze met me afspreken…’
K. : ‘Afspreken =? Met hoeveel mannen heb je afgesproken? Waar gingen die gesprekken over?‘
B. : ‘Ik weet echt niet meer hoeveel mannen het geweest zijn. Eerder twintig dan achttien. Of meer. Allemaal verschillende mannen en elke keer was het bij Van der Valk. Dan zaten ze daar in de lobby en gingen we samen naar een kamer… Moest ik met ze seksen als ik een vaste baan wilde bij de club. Net een gewoon bedrijf dus, eigenlijk. Joop zou alles regelen, zeiden ze dan. Die naam hoorde ik veel, nu weet ik waarom. Dat was de opdrachtgever, denk ik. Misschien de personeelschef.‘
K. : ‘ =Jongensjongens, wat een verhaal. Zijn er ook… foto’s van gemaakt?‘
B. : ‘Nee, ik geloof het niet. Gelukkig niet, als mijn vriend er achter komt… Later vertelde een collegaatje op de afdeling dat bijna alle vrouwen op de kantoren regelmatig naar de Valk moesten. De Valk, ja, dat zeiden ze tegen elkaar. Je kon gewoon niet weigeren, want die ouwe lul zei altijd dat hij er voor zou zorgen dat ik nooit meer een stap in het stadion zou zetten als ik niet naar De Valk ging… Al die mannen. Op een keer wilde er eentje, dat was wel lachen achteraf, die vroeg toen of ik op zijn kont…´
K. :‘ Ja, ja, geen zin aan details, het lijkt mij dat niemand er beter van geworden is, van de crisis, maar die baan die ze je beloofden, die heb je nu dus wel gekregen inmiddels?‘
B. : ‘Ja, dat wel, maar alleen tijdens de wedstrijden. Ik doe het bier tappen in de gracht naast de spelerstunnel. Of de bier… is het de bier? Maar ja…’

Een volgend gesprek werd gevoerd met een administratief medewerker, reeds in dienst sinds 1992. Egbert. Maar voor u dus Bennie, mocht u hem kennen. Vragensteller is opnieuw Knüppe.
K. : ‘Welkom. Mag ik u vragen naar uw bevindingen tijdens de uitvoering van uw werkzaamheden in de periode… vanaf 2005, zeg maar.‘
E. : ‘Eigenlijk gaat alles al jaren digitaal.’
K. : ‘Ja. En dan? Euh… hoe bevalt uw werk in de zin van leuk, goede sfeer, niks aan…’
E. : ‘Tot aan het kampioenschap was er niet veel aan de hand, in de jaren erna kwam Hoop… We noemden hem Piet Pritt. Factuurbedragen letterlijk witkrassen met een Pritt-stift, dat was ineens de opdracht. Als je moeilijk deed pakte Hoop zijn telefoon en dan stonden er binnen een half uur een stuk of acht sportschool-figuren op de afdeling. Boksbeugels aan de poten, ik heb het zelf gezien. Jopo, ik zweer je, het was de Jopo. Een jongen die tegenover mij aan het bureaublok zat, hebben ze buiten, in de gracht, eens helemaal lens gepompt. Die durfde zich de volgende dag echt niet ziek te melden. Zat hij daar met een kapotte kop en allemaal kneuzingen… Terreur van de bovenste plank, maar of het onderdeel van een angstcultuur was? Mwoah…’

Zo gaat het pagina’s lang door met interviews en vraaggesprekken. Van iconen tot voetvolk tot vrijwilligers. Hieronder geef ik nog een vlotte opsomming van de meest opmerkelijke quotes uit de gesprekken.
K. : ‘Waarom staat uw neus… scheef, als ik vragen mag? Sportschooljongens?‘
L. : ‘Als je die neus ziet denk je meteen aan Van Gaal. Terwijl ik Van Geel heet, Leo van Geel. (niet heus Leo, maar nu even wel). Ik kreeg steeds interne mails in mijn box, waarin een anonieme klootzak me bedreigde als ik mijn naam niet zou veranderen aan het loket van de Burgerlijke Stand. In verband met Van Geel van Feyenoord, een vijand van het bestuur, zeg maar. Vandaar. Omdat ik trots ben op mijn familienaam heb ik het niet gedaan, maar toen ik een maand later eens met mijn vrouw in de stad liep, ben ik aangevallen door zijn geheime dienst, de Jopo. Zo noemden ze die. Sportschooltypes, ja. Iedereen hier scheet best wel in zijn broek voor de Jopo…’
(Leo van Geel, een chauffeur van een talentenbusje)

K: ‘Hoe heeft u de sfeer ervaren, de laatste vijf jaar?‘
M.: ‘Niks mis met die sfeer. Nu ben ik nergens bang voor, dus die hele angstcultuur kon me aan mijn reet rotten al die tijd. Zo ben ik dan wel, dan ga ik er dwars tegenin. Op een gegeven moment ben ik zelfs ontslagen vanwege een akkefietje. Wat denk je? Ik ben gewoon blijven komen. Het kon gewoon. Officieel was ik geen personeelslid meer, maar elke dag meldde ik me in het materiaallokaal alsof het de gewoonste zaak was. Voor mij was het dat ook. Na drie maanden ontving ik mijn salaris ook weer. Bizar. Kennelijk kregen ze dat ontslag niet rond bij de instanties. En nu loop ik er nog steeds. Mag ik nog een borrel?‘
(Frank Maneschijn, een groenwerk onderhouder en verkeersregelaar tijdens thuisduels)

K. : ‘U als scout, hebt u ook hinder gehad van de angstcultuur?‘
E. : ‘Jazeker. Wat denk je? Elk weekeinde ging ik op pad voor de club. Zoiets kost klauwen geld. Benzien, koffie, pennen en papier, een laptop. Alles moest ik voorschieten en bonnetjes bewaren. Als ik die bonnetjes dan inleverde bij de administratie hoorde ik er nooit meer wat van. En wanneer ik er naar vroeg, was het van: nee, weet je, de bedragen op de bonnetjes zijn onleesbaar. Logisch, Pietje Pritt was weer bezig geweest, meneer. Een ander voorbeeld is dat een keer een Belg had gescout. Rapport over geschreven, videootje van die jongen gemaakt en daarna ingeleverd bij Evert, kent u hem? Nou, ook in de doofpot gedaan, hoor. De heren gebruikten onze tips niet meer en gingen op eigen houtje allerlei idioten voor veel teveel geld kopen. Pfffffffff. Een bende was het. We konden maar beter onze bek houden, anders kregen we de Jopo op ons dak, man.’
(Albert Nijhof, parttime scout voor de Benelux)

Pietje Pritt, De Valk en de ouwe lul met het gele gebit, de Jopo… onthullende feiten uit de onderbuik van de club, menschen. Waanzinnig. Mocht er aanleiding toe zijn, zal ik de hacker opnieuw inschakelen om spannende details uit allerlei KNVB-dossiers en justitiële verslagen die rond 1 mei even besproken worden en dan snel weer onder tafel verdwijnen, op te sporen en aan mij toe te mailen, zodat ik ook die heimelijke info via dit schitterende kanaal met de lezer delen kan en zal. Op mij en hacker Teun, die eigenlijk ook anders heet, kan weer gerekend worden. (Teun, omdat zijn vrouw het niet mag weten dat hij hackt. Ze is in de veronderstelling dat hij op zolder naar adult content websites – die ook weer anders heten – loert, terwijl hij dan dus… Die Teun).

Wallace

Lees ook:Laatste groet op fctwente.blog.nl

6 reacties op “Getuigenissen van een angstcultuur

  1. BAM

    Ben halverwege opgehouden. Zou je AUB het punt dat je wilt maken in 1 a 2 zinnen willen samenvatten?

      /   Beantwoorden  / 
  2. Baretti

    Betsy is Boudewijn Paalplaats ofnie?

      /   Beantwoorden  / 
  3. Martin van Geel

    De jopo achter Leo van geel aan: meesterlijk – moest toch even bulderen van het lachen, hier in de kantine op feyenoord. Die vijf miljoen voor Fer ‘t Paard bezoeken we nog regelmatig een nachtclub van.

      /   Beantwoorden  / 
    1. Wallace

      Lekker man ! Van het geld voor Tapia hebben we hier een onderzoeksrapport laten drukken.

        /   Beantwoorden  / 
      1. Pieter

        Is het toeval dat wanneer een feyenoorder naar twente gaat, het slechter met twente gaat, en vice versa net zo? Alsof de getransfereerde speler een gif meeneemt dat de hele selectie lam maakt

          /   Beantwoorden  / 
      2. Piet

        Dan hebben ze het over transparantie, maar het is nu juist 1 obscure bende, zoals Paul al terecht aan gaf. We horen dat van halst onno had gebeld of ie zin had aan een klus. Maar het is duidelijk dat onno daar is geparachuteerd door een onbekende kracht, om het bestuur eruit te wippen DMV een obscuur rapportje, om ze vervolgens allemaal aan te klagen voor miljoenen. Wie zit er achter trekpop onno? Laat die zelfbenoemde jakhals daar een film over maken. Maar dat mag hij van zijn nieuwe heer onno niet, en dat kan die ook niet.

          /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.