Categorie: "Wallace"

Alfred kon niet meer winnen

Zondagmiddag zat ik in de tuin lamweg te zweten van de luchtvochtigheid, toen de vrouw vanuit de keuken riep; ‘Hij is weg, het is zover. Ontslagen!’
‘Ja, je verwacht het niet… doe maar een fles dan.’ zei ik. Clubs kunnen nog zo wiebelig langs de rand van de financiële afgrond sloffen, stuurloos aan een seizoen beginnen of beheerd worden door een schandalig incapabele Raad van Commissarissen, als een trainer jarenlang zó slecht presteert, nog los van resultaten, dan moet je maatregelen nemen. Het kwam niet als een verrassing, na de zoveelste zwakke voorstelling was er natuurlijk geen houden meer aan. Met Schreuder op de bank tegen Ajax beginnen, zou behalve een monsternederlaag ook een week lang rellen in de Enschedese straten hebben betekent. En wellicht fik in villa Zwanenberg…

Duvel uit een doosje

Na het vertrek van Luc Castaignos – tegen een vergoeding van dik 2 miljoen dan nog, kan zelfs oplopen – heerste er grote tevredenheid onder de aanhang van Twente, die wat spitsen betreft met Janko, Plet, Zsüsschen, Bulykin, Börven en voornoemde Castaignos behoorlijk wat te verduren heeft gehad in het nabije en het wat verdere verleden. Wat een onvoorstelbare meuk liep hier rond in de punt. We keken er ook nog naar, op de koop toe… Alsof NKufo er een vloek over uit had gesproken.

Zijkanten opscheren

Er is nieuw elan rond Twente omdat Castaignos en Martina zijn verkocht, Paalplaats niet meer op de bank mag, het nieuwe shirt er… mooi uit ziet en Katsikas een grote Griek is die een schop uitdeelt en sinds zondag ook vanwege de enorm geflatteerde, meer dan compleet onverdiende 1-1 van huurling Olaitan tegen Schalke. Dat doodop was na het zetten van 90.000 autogrammen en het verplicht lachen naar 70.000 cameratoestellen tijdens hun Tag der Offene Blauweisse Türe, hoe zou je er zelf onder zijn. Uitvoering zwak, resultaat in ordnung, ‘ein schmeichelhaftes Unentschieden’ weet je zelf toch, maar net zo goed; heel Twente weer in de wolken… Zin aan club en valse competitiestart!

De ontdekking van Carlton Cole

Als kenner, maar zeker als professioneel clubwatcher ben je aan je stand verplicht om scherp te zijn op nieuwtjes, vage gezichten en heimelijke hints tijdens de hectische transferwindows. Zelf ben ik maar een gewone supporter en toch probeer ik goed op te letten. Bij zo’n ontdekking komt vaak ook wel wat geluk kijken. Het helpt als je toevallig de voorzitter en de directeur open en bloot op een afgeladen terras ziet zitten met een bekende voetbalmakelaar die bijna wekelijks op tv is en een in de vergetelheid geraakte middenvelder die precies de positie bekleedt waar de club nog een vacature heeft. Dan is 1+1 al snel 2. Maar de kans dat andere kenners en watchers en zelfs doodgewone supporters dit tafereel aan dat terras net zo goed aantreffen is niet denkbeeldig, waardoor je een primeur kunt vergeten. Het staat al in de sportkrant voordat jij op weg naar huis de link hebt kunt leggen, bij wijze van spreken.

Woede, wanhoop en walging

Volgens de laatste informatie die mij ter beschikking staat zou FC Twente, de zieltogende club onder leiding van de alwetenden Aldo en Alfred, aanstaande woensdag weer beginnen aan de voorbereiding op een volgend rampseizoen. Maar net als u lezers, interesseert ook mij dat gegeven geen ene lamme moer meer. Ze doen maar, train je goed kapot, verkoop onderwijl de betere spelers, verdeel de transferpoet vooral onder investeerders en schuldeisers, en zoek het verder ook maar lekker uit. Oefenwedstrijden? Boeiuh! Open Dag? Ga zelf, zonde van de tijd. Interesse in de gratis PSV-krabber Abel Traumata? Kan er helemaal geen kut van. Martin Haar, nieuwe, maar oude rechterhand van Schreuder? Niet te doen, maar wel des Schreuders, die weer een kleurloze pilonnensjouwer gevonden heeft. Heubach op de keien geschopt? Tja, doorvoede iconen brengen niks op en vertegenwoordigen dat nutteloze clubgevoel, wat het ook wezen moge…

Alle kippen van de leg

En we staan, als ‘t neeg woar is, alweer met onze mond vol tanden. Het heeft Aldo van der Laan, dat het bestaat, bestaan om Alfred Schreuder niet te ontslaan. Wie gaat dat betalen, zoete, lieve Aldootje? Nou, hij niet meer. Het valt niet meer te volgen. Als die Aldo nou van de steun trok, zou je het veel eerder begrijpen, maar hij kakt in een titanium schijtdoos met gouden spoelknop, kamt het vlas op zijn wereldvreemde kanis met een ivoren borstel, terwijl zijn wijf driemaal per dag wisselt van corset (Gucci, Mae West en Prada) en van chinchilla bontjas (mokka, hoogblond en bloedrood) en als de redacteur van de Quote 500 hem belt voor een laatste tussenstand van zijn vermogen zegt Van der Laan alleen ‘plus twintig’. Twintig miljoen erbij gescharreld, bedoelt hij dan. Weten ze bij de Quote weer genoeg. En bij de onderbetaalde slachtafvalverzamelaars in de meurende Zwanenfleisch-abattoirs na publicatie ook…

Moeder Aarde, Vader Fred

Eindelijk wordt Schreuder er uitgerot. In de komende week komt er logischerwijze – logisch? Twente? – een eind aan zijn kwalijke schrikbewind, dat zich jarenlang kenmerkte door ellenbogenwerk, lauwe tactieken, zwak personeelsbeleid, bloedsaaie tv-interviews, gênante thuisduels, faliekante miskopen, schaamteloos voetjevrijen met Joop, een sfeerloos stadion, teveel assistenten, geldverspilling, nul prijzen, imago-verlies, het slechter maken van talenten, belabberde communicatie en uitholling van de collectief doorvoelde clubliefde.

Failliet gaan, omdat het kan

En weer een lijk, en mijn God alweer dan en nog één die uit de kast dondert en als een berg pap blijft liggen, en een hele dikke nu… en nog maar eentje. Elke vuilnisbelt heeft een onder- en een bovenkant, maar de rotzooi die hier vrij komt valt haast letterlijk niet meer te overzien. En dan te bedenken dat Aldo en Joop de traagst ontbindende karkassen overgoten met ongebluste kalk en ze daarna ongezien het kanaal ingesodeflikkerd hebben. ‘Moeilijk traceerbare schulden…’ Mijn reet ja, ga in de plomp zoeken.

The Joker, Ron J., Peter R. en Carlos S.‏

Beschermd door een dubbele laag Nivea zonnecreme fakteur 50 en een grote zonnebril met groengetinte spiegelglazen slofte Joop M., die als zodanig nauwelijks nog herkenbaar was, het zandpad af, dat van zijn verscholen liggende zomervilla naar het goudgele strand leidde. Het voorseizoen was nog niet eens begonnen, maar toch was het al erg druk geweest op het vliegveld van La Palma. Te druk, naar het gevoel van Joop M. Hij was het gezeik zat, had al weken grote zin aan echte rust in volstrekte anonimiteit en een verdiend intermezzo om eens tot bezinning te komen. Joop M. had zijn kofferke ingepakt, de vrouw gekust en was gewoon vertrokken.

Karen en de laadpaal

Als een beerput te vol raakt loopt-ie over, krijg je smerige poten en gaan je sokken stinken. Overal vandaan en vanuit alle mogelijke hoeken is de doffe ellende dezer dagen als door vertakkingen van de Niagara Falls in ijskoude stralen over ons uitgestort. Niks deugde er nog, het paardenbederf ging bijna in je huid zitten. De hoogste heren in de regio, met erebaantjes in de Grolsch Veste gingen rollebollend door de kraante, het zwartepietenspel leverde steeds meer losers op en uiteindelijk was de gewone man/vrouw weer de lul/kut. Symbool voor de treurige afwikkeling van de rampweek stond koffiejuffrouw Karen, die na afloop van de nietszeggende winstpartij bij de Eagles ineens opgevoerd werd door de dolgelukkige Alfred Schreuder. Gelukkig wegens de zege, zo leek het, niet de interne ontslagronde op staande voet, mag je lijden.