Categorie: "Wallace"

Koekoek, Martina!

Aan het begin van het seizoen, ten tijde van de zeurzak-blessure van Bjelland en de logische verbanning van Bengtsson, werd de captainsband tijdelijk gedragen door Cuco Martina. Niemand die het begreep. Martina aanvoerder?! Wáárom! Daar moest je Alfred voor heten, denk ik, om dat te kunnen beredeneren. Tegen Ajax was de pseudo-verdediger ook weer goed voor een dubbele fout die direct tot de struikelgoal van die IJslander leidde. Naïef, slap en zonder een spetter gif.

Een hele hoop Joop

Joop. Joop is een naam in het Nederlandse voetbal. Er is maar één echte Joop in de Eredivisie, daar komt geen andere Joop bij in de buurt en eerlijk gezegd zou ik niet eens één andere Joop kunnen opnoemen. Volgens mij is er echt maar één Joop. Joop, Joop, Joop… nee, ik kom er gewoon niet op. Op die tweede Joop in Nederland, voor wat betreft het voetballandschap in ieder geval, je weet zelf toch ook. De status van Joop Munsterman is inmiddels groot genoeg om hem als goede nummer vier op te voeren in de lijst van all time grootste, vaderlandse Jopen, op welk terrein dan ook, in de sport, de zakenwereld, het amusement of de politiek.

Darryl heeft de bibbers

Toen de transfer zich aankondigde, wat meteen al gelul is, want hij kwam gratis, Darryl Lachman, maar toch; dat, zijn zekere komst, deed me op dat moment veel deugd. Ik had Lachman zien spelen bij Zwolle, op een manier die heel veel lef, overzicht, creativiteit en voetballend vermogen versprak. Souverein dat hij mij daar mangs speelde! Als een soort Beckenbauer wandelde de Lachman van FC Zwolle lekker overtuigd van zichzelf het middenveld in. Vaak passeerde hij zomaar 4 tegenstanders om op de linksbuitenpositie uit te komen. Dan keek hij – voor het eerst – even op, en draaide terug. Hij moest in de spits zijn, tenslotte, dus dribbelde Darryl langs de rechtsback en de happende stopper, maakte een korte schijnbeweging en legde de bal dan panklaar weg voor een medespeler. Doelpunt, met een prachtige assist van libero Darryl Lachman.

Inkakken is een mysterie

Ze – of ‘we’, wat bout het. Duh… – ze komen voor, met 1-0 weet je, en dan houdt het meteen op met druk zetten, agressief vooruit spelen en aanvallen en kansen creëren…Klaar, pats boem en over, gedaan en afgelopen. Dertigduizend man weet: Op hoes an! Twente kakt angstigerwijs een meter of 20 achterwaarts in en laat het initiatief het initiatief. Een lauwe deken van gezapigheid wordt door de onzichtbare hand over ploeg en publiek gevleid… Het spel is niet meer om aan te kijken, de tegenstander krijgt de bal in bezit, schakelt een tandje bij en dwingt het tevreden spinnende FC Twente onmiddellijk in de persoonlijke duels, wat al heel lang het allerzwakste punt van deze selectie is. Fysiek heeft Twente niks te bieden. FC Twente is geen elftal dat eventjes relaxed onder druk uit speelt; als de tegenstander het vuur in de duels legt raakt Twente de controle volledig kwijt. WAT IS DAT? TOCH? WAT… WAT IS DAT TOCH!?!?

Jesus doet wonderen

Alfred Schreuder heeft bij Oranje kortstondig samen gewerkt met Bert van Marwijk, maar voorlopig lijkt hij qua handelwijze veel meer in de voetsporen te treden van de huidige bondscoach, Guus Hiddink. Hiddink liet zich de laatste dagen enorm beïnvloeden door de heren Derksen en Van der Gijp.

Een steward is nog geen suppoost

Als voetbalsupporter door de jaren heen – nog steeds twijfel ik over deze zin – ervaar je de vele veranderingen rond het spelletje in zijn algemeen en je eigenste club meest in het bijzonder, regelmatig als al te ingrijpend. Te hard gaat het en te snel vooral. Onlangs kwam ik met de scholierenkaart als voorbeeld aandrieten, u weet nog. Die kaart bestaat niet meer en hoewel ik er allang niet meer voor in aanmerking kom, mis ik het voortbestaan van die kaart evengoed toch. Elke wedstrijd in Het Diekman scheurde de suppoost voor het vak een roze of oranje bonnetje uit je boekje. Want dat was het, een beukske, veel meer een bonnenboekje dan een kaart.

Lauwtje

Het trainerscollectief van FC Twente is er niet in geslaagd de ploeg naar de poulefase van de Europa League te loodsen. De club is in sportief opzicht zodanig de diepte ingezonken dat zelfs een slordige verzameling ongeschoren zigeuners, een paar ondervoede Azeri’s en wat vadsige Brazilianen, die bij malkander het amper zichtbaar, zo nietige FK Qarabagh vormen, desondanks het kleurloze en bescheten spelende FC Twente eruit kunnen knikkeren. Huilende Krombachers op het veld, dit voelde voor hen als een wonder, een uitwedstrijd in Nederland gelijkspelen en ook nog doorgaan.

Wie nog Wifi!

Met maar een paar cent op zak, een halve rol autodrop, het beduimelde baaltje Drum, je scholierenkaart niet te vergeten en de stiletto; zo – en niet aans – ging je als jongeling in de vorige eeuw naar Het Diekman. Meer had een mensch niet nodig om naar het voetbal te gaan. Op de feetse. Een appel, die ging ook vaak mee, daar kon je dan het mes voor gebruiken, want ik had een broertje dood aan schillen, om die te eten. Niet om schillen mee… af te schillen, met een stiletto. Daar had ik juist geen hekel aan. Dat kon ik best goed en snel ook. Vergat ik het mes, dan gooide ik het stuk fruit met een boog de sintelbaan op.

Transferitis

FC Twente wil Hakim Ziyech overnemen van SC Heerenveen, het zou wat wezen, maar dat gaat zo maar niet. Dat vergt veel via de media gelekte propaganda, ontkennen, geduld, onmeunig veel netwerken, liegen, lullen, afwegen, vijf kleuren angststront schijten, voorstellen doen en ruggespraak houden.

De Vereeuwigden

Twee staan er nu, twee standbeelden voor de hoofdingang van de Grolsch Veste. De spits en de keeper die deel uitmaakten van de ploeg die kampioen werd. Eenmaal zouden wij immers de kampioenen zijn, en mede dankzij N’Kufo en Boschker zijn we het geworden. En dankzij Munsterman, dat is Joop, de volgende die in brons gegoten gaat worden en mag aansluiten bij zijn oogappeltjes. Jacob Malki wordt nummer vier, denk ik. Jacob ook in brons, naast een wasmachien.