Categorie: "Wallace"

Englische Woche

Het heeft voor Twente even geduurd, maar deze week is het weer eens zover; 3 keer de weide in binnen 7 dagen. Vijfmaal in negen. Wat een opgaaf, hoe zwaar moet dat niet wezen, zeg?! Niet om te trainen, maar in competitieverband, allicht. Reeds kansloos uit de bekker geschoten en voor Europa niet in aanmerking gekomen, bleef er voor de FC een zo goed als lege speelkalender over, met louter vaste afspraken in de weekeinden. Hoe saai wil je het hebben. Maar deze week 6 van 2014, het – senese – Jaar van het Peerd/Ros/Je weet is dan eindelijk weer een keer een Engelse, ein Englische Woche.

Twente Patjepee

Hoe het u vergaat weet ik niet, maar mij bekruipt momenteel het gevoel dat FC Twente afscheid heeft genomen van haar sociaal-maatschappelijke betrokkenheid en dito verantwoordelijkheden en de stap van de boven- naar de onderwereld aan het maken is.

Op hete daad

Adam Maher achter een obscuur stationnetje in een lichtblauwe Nissan Micra – bj. ’87 – terwijl je alleen zijn bescheten hoofd ziet en de rest van zijn op het punt van ontknapen hangende jongenslijf verscholen gaat onder een naakte homp vormeloos Antilliaans vlees vol putten, littekens en striemen. Kijk, zo hadden we na het verraad van Ruiz toch nog wat te lachen om PSV. Hopelijk was het niet voor het laatst tot aan speelronde 34. De labiele middenvelder met het grote ego was niet de enige die zich deze week liet betrappen.

Snotterend 2014 in

De wereld staat in de hens. Eigenlijk heeft het totaal geen zin meer om aan het nieuwe jaar te beginnen. Wat een rotstreek. Dat iemand ons zo bij de veter kan hebben, zeg. Wie had dit kunnen bedenken, hij mag overal, in elk land aan de slag, behalve hier! Tenzij weer bij ons, natuurlijk.

Nieuwe, halve ronde

Opgezadeld met ontelbare beste wensen van evenzovele fletse mensen kijken we nu weer kok- dan wel reikhalzend uit naar de herstart van de competitie. Een nieuwe, halve ronde en dus nieuwe hele kansen voor Castaignos. Alweer. De grote vraag blijft of ze aanstonds wel aan deze technisch zwakke en motorisch niet geheel gelukte spits besteed zullen wezen. Het is beslist waar dat je kansen en kansen hebt, en ook nog mogelijkheden, maar hoe ze zich ook aandienden en dadelijk nog aandienen zullen, van welke voet de gevoelvolle – potentiële – assist ook kwam, hij wist het netje vaak net niet te vinden. Of meestal bij lange na niet. De grootste optimisten willen ons, de kritisch realisten, graag doen geloven dat Castaignos zich zichtbaar – met sprongen vooruit zelfs – ontwikkeld heeft. Vergeleken met vorig seizoen. En met vorige maand. Van week tot week. Het is niet waar. De beste jongen heeft het balgevoel van een koeienvanger op een Chrevolet Escalade. Zijn kaatswerk ziet eruit alsof Jules de Korte een stuiterbal de flipperkast in heeft gejaagd. Hoewel hij nauwelijks tot geen haar van betekenis op zijn hoofd draagt, lijkt hij onveranderd doodsbenauwd voor de kopbal.

Tussenrapportage

Het is bijna gedaan met dit jaar, de winterstop breekt aan hoewel het buiten nog dagelijks 11 graden is. Waslappenwinters. Een blik op de ranglijst leert ons stervelingen dat FC Twente de voorlopige nummer drie is van Nederland. Dat is niet best vergeleken met de afgelopen twee seizoenen, toen de club halverwege ondanks afzichtelijk klotenvoetbal als eerste afsloot en dus met de kartonnen Schaal als de ongekroonde Herbstmeister richting kesboom en oliebol ging. Maar dat zijn statistieken en die zeggen niks. Zo is het voetbal tot nu toe best aardig, lijkt er de nodige potentie in menig aanvallend talent te huizen en hebben we bijvoorbeeld in de persoon van Nick Marsman een nooit verwachte meevaller onder de lat staan. Keept op zijn voorvoeten, dat schijnt te moeten bij die beroepsgroep, goed teken dus.

De wizz in Wisgerhof

‘Teveel, aanzienlijk meer dan nodig, anders gezegd,’ antwoordde ik onlangs in de supermarkt, waar een andere kritische supporter van Twente – je weet nog, die ene, – samen met ondergetekende het wel en meer in het bijzonder het wee van de club de revue passeren liet. Niet ver van de biefstukken in het koelvers-segment. Mooi segment.

Achter de muzak aan

Het gerucht was er al langer. Je las in het verleden vaker dat Joop, naast duizend andere, ook de ambitie koesterde concerten in zijn bierhut te organiseren. Deze week onderstreepte hij dat voornemen in de Enschedese cinema. Wat hij in de kop heeft, zit niet in zijn reet. In Cinestar was Munsterman mikpunt van maanden geleden reeds uitvoerig gescreende, bijgeschaafde en zodoende kritiekloze vragen van een partij pitchende studenten Bedrijfskunde en Psychologie. Van die laatste studie moet je zeker 3 jaren volbracht hebben om de wegen van de president nog enigszins te kunnen duiden. Op de plek waar je normaal gesproken naar Blockbusters kijkt, zat nu Munsterman te orakelen. Men weet nog, een man met een missie; intussen meer vijanden dan Super-, Hollow, Bat- en Spiderman tesamen, de vooruitstrever die Forrest Gump makkelijk voorbij rent en de wapenstilstand met het Hengelose college benut om gelijk Star Trek intergalactisch te gaan richting het Gelderse Apeldoorn… Dat schijnt een wat grauwe gemeente te wezen. Doods forensenhol. Niet elke keus komt natuurlijk zomaar uit de lucht ploffen. Ook hier ligt een doordacht marketing-idee aan ten grondslag. Waar niks gebeurt, wordt niets verwacht. Schot in de roos. Helemaal in lijn met de clubcultuur.

Pamper die shit

Pamperen en nathouden, daar zijn ze erg goed in bij Twente. Na de verschrikkelijke blamage tegen NEC klonk onze geknakte stroman nog als de getergde drillmaster die weinig mededogen beloofde met zijn falende manschappen. Jansen was pissed off, en niet zo’n beetje ook. Zo bracht hij het tenminste wel. Die dikbetaalde jongetjes, behalve Tadic en Luc, zouden er weleens van kunnen gaan lusten, de komende week. Dat werd dus geheid veel verplichte sponsorvisites in de regio, tien keer over de stormbaan, in drijfnatte kledij vele honderden meters onder stroomdraad door van een halve meter hoog, op de verwende knietjes door de drek tijgeren en duizendmaal strafregels schrijven; ‘ne pot hef twee helft’n, neeg ene. Ofwel nog een keer kleiduivenskeet’n.

Focus Pocus

Thuis gelijk spelen tegen het zwakke NEC is voor Twente zoiets als een monsternederlaag, ook al hebben we het nog steeds over die idiote Eredivisie, waar voormalige middenmoters de topclubs in de schaduw stellen. Net als in ‘n Haag ging het ook gisteren in de tweede helft helemaal mis. Twente scheet 40 meter in, verloor alle duels en vergat de focus, slofte verveeld achter tegenstanders aan die zeker 15 meter voorsprong hadden en de 2-0 voorsprong werd logischerwijs zielloos ingeleverd.