Categorie: "Wallace"

Wel is den kearl?

Er valt weer eens wat nieuws te melden van de afdeling Sociaalmaatschappelijke Betrokkenheid van FC Twente. Na de afslankcursussen voor Twekkelertokkies van dr. Frank – Vreet eens alg voor een strakke balg – en de gezonde woklessen voor uiteenlopend getinte mede-Tukkers uit evenzeer bevriende, Hengelose wijken – Döner maakt dikker ! – zijn het nu de aderverkalkte ouden van dagen die worden lastig gevallen door een voetbalclub die zich zo nodig als de Barmhartige Drammeritaan van de Twentse samenleving meent te moeten profileren. Koop toch een spits, denk ik dan.

Slaag in ‘n Haag

Ajax, ja, net wat ik afgelopen week al zei. Twee seizoenen geleden toog een stoer en ongeslagen koploper Twente naar Amsterdam en verloor er als de laffe ploeg die het later dankzij McClaren zou worden; die alleen maar achteruit slofte tegen de toen toekomstig kampioen. Daarom was het vorige week een slecht voorteken, dat angstige spel, wat we zo goed kennen, na de terechte 1-0. Ajax werkt als zaaddodende pasta op het zelfvertrouwen. Het vervolg kwam dan ook in ‘n Haag, waar een arrogant, soms wat labbekakkend FC Twente gisteren tegen een vooraf onlogische nederlaag aanliep. Elke ‘topploeg’ in Nederland overkomt het gewoon, Twente ook. Niet voor ‘t laatst, valt te vrezen.

AJAX AMSTERDAM

Waar in Nederland ze ook komen, treffen ze een optimaal gemotiveerde tegenstander die er vol op vliegt. Behalve in Enschede. Daar is AJAX Amsterdam de met angst en beven te ontvangen eregast en lopen de voetballers van Twente buigend achterwaarts als waren ze hun slaafse lakeien. Dat was vroeger in Het Diekman anders. Toen stonden er mannen op het veld, ze realiseerden zich terdege dat het de Wedstrijd van het Jaar was als “ze” kwamen, en dan kreeg je heerlijke strijd voorgeschoteld, duels op het scherpst van de snede en vooral die onvergetelijke, tastbare spanning op de oude tribunes. Rode harten die onder dikke kledij bonkten. De Hel van Enschede is iets uit de Van Deinselaan. Authentieke voetbalbeleving.

Jong geleerd

Bij Twente is weer plaats voor jong talent. Uit de regio komen ze echter niet, althans, de echte talenten niet. Gutiérrez is zeker niet in Mander geboren, de sensationele Eghan weet Geesteren niet eens mét TomTom te vinden en voor Jesus Corona zal Borne voor altijd een blinde vlek in de Bosatlas blijven. Het is een lullige constatering dat in Twente geen grote voetballers geboren worden. De oale groond brengt doorsnee werkers van het slag Brama voort, uiterst gedisciplineerde, maar merendeels talentloze taakspelers. Volkorenbiologisch broodnuchter en boeren-oersaai.

Dames eerst

Wat tot ver in de vorige eeuw een uitzonderlijke bezienswaardigheid was, is vandaag de dag reeds lang een aanvaard gegeven; een vrouwspersoon in het stadion. De eerste muts met een FC Twente-sjaal was Stien. Ze zag er niet uit als een vrouw, vloekte en knetterde, scheette en boerde als de spreekwoordelijke Poolse stucadoor en ondanks dat ze bloedfanatiek achter de club stond wist ik toen al zeker dat ik er nooit zo eentje wilde hebben. En nu heb ik er één.

Man van stro

Straks, als Alfred zijn diploma Coach Betaald Voetbal in een verzegelde envelop op de deurmat heeft gevonden en Jack van Gelder het eigenlijk jammer vindt dat daarmee een eind komt aan zijn zeer geslaagde, komische doordenkertjes op de zondagavonden, zal Joop het huidige seizoen evalueren en Michel Jansen voor diens bereidwillige strodiensten dank zeggen met een fraaie bosruiker en een tegoedkaart voor de fanshop. Jansen zal Joop terug bedanken voor de mooie ervaring, de hem geboden kans en dan zal hij koers zetten naar verlokkende horizonten om daar als zelfstandig hoofdtrainer een nieuw bestaan op eigenste poten aan te vangen.

Paupers

Als Derby-dag aanbreekt, ontwaakt de pauper met een zure smaak in zijn mond. Door de nauwe kieren van zijn varkensoogjes ziet hij van meet af de felrode gloed van de nazomerse zon door de vuile ramen van zijn klein bemeten volksflat schijnen. Hij vloekt, wil niet direkt met de kleur van de aartsvijand geconfronteerd worden en slaakt een hoge gil alsof hij nu al beseft wat er die avond weer komen gaat.

Kop die Koppers

Zijn hoofd zou op geen andere plek dan die van de linksback tot zijn recht komen. Zoals Dico Koppers eruit ziet, zo moet de postzegel van een linksback zijn. Als een doorsnee lelijke, plichtsgetrouwe soldaat die zwijgend zijn werk uitvoert en die zich, wanneer de nood het hoogst is, manhaftig op de scherpe granaat werpt die het leven van een onschuldig kind bedreigt. De kop van Koppers toont aan dat het nog niet helemaal een verloren zaak is met het Nederlandse verdedigen. Een slordig geschilde aardappel met knoesten en tegelijk zo’n goudeerlijke bron van duurzame koolhydraten.

Gluurcensuur

Zaterdagavond bracht NOS Studio Sport in plaats van de saaie samenvattingen uit de Eredivsie plotseling de documentaire ‘De Tour van Bauke’ op de buis. Gedurende de voorbije Tour van 2013 was journalist Jongkind als het ware embedded bij de Belkin-formatie van de naar later blijken zou, Ronde-revelaties Mollema en Ten Dam, die overal op het stalen ros en van hotel naar hotel gevolgd werden. Prachtige inkijkjes. Zo kon het volk zien wat Bauke zoal in zijn rugtas draagt, en welke dingen er op zijn nachtkastje staan, dat onze regionale clown Tankink onder de bloedende schaafwonden zat en dat hij een stalen plaat met schroeven op zijn sleutelbeen gemonteerd heeft en dat Belkin-manager Merijn tijdens het besturen van de ploegleiderswagen vele grammen pulk uit zijn neus baggert en die, waarschijnlijk onbewust, aan hetzelfde stuur afveegt, waar assistent-ploegbaas Frans Maassen met sticky fingers de volgende dag weer aan trekt…

Unlucky Luc

De spits, de midvoor, is de belangrijkste speler van een elftal. Dat is een uitspraak van romanticus Jan Mulder en op het slaapkamertje van Luc Castaignos hangt deze wijsheid uitvergroot en ingelijst boven diens vrijgezellen boxspring…